Hindi ko alam kung paano ito nagsimula. Ni minsan, hindi ko pinangarap na maging ganito. Hindi sumagi sa isip ko ang maging iba - taliwas sa nakikita ng tao, at iba sa idinidiktang pamantayan ng mundo. Kung saan, kailan, at bakit ito nagsimula, hindi ko alam.
Mabilis ang mga sumunod na kaganapan. Marahang gumapang at nilupig ang buo kong pagkatao. Isang araw, pagdilat ko, iba na ang mundo. Nagbago lahat ng bagay na kinagisnan at pinaniwalaan habang binubuo ko ang aking diwa. Sa wari ko, hindi na kailanman mababanaag ang pagkalugod sa aking kamalayan. Ang dangal na pinakaiingatan ko mula nang mamulat sa sariling ulirat, ngayo'y dinudusta at pinangingibabawan ng pag-aalipusta.
Sagad-sagaran ang pagkamuhi ko sa aking sarili. Umabot sa puntong ang mga sugat, batik at bawat tumutulong dugo mula sa aking kalamnan ay di ko alintana. Sa katunayan, iba ang galak sa bawat pagtunghay sa eksenang ito. Sukdulan ang pagkapoot ko sa aking pagkatao. Hindi ako mag-aatubiling talupan ang maninipis na bagay na kumakalinga sa aking bawat kalamnan. Madali. Masakit. Pero ito ang idinidikta ng madla.
Wala akong panahong magnilay-nilay. Subalit hindi ako tinatantanan ng dambuhalang diyablong namamahay sa aking puso. Gabi-gabi sa aking panaginip, ni minsan hindi siya nabigong dumalaw. Sa bawat minutong lumilipas, tila baga isa siyang aninong sunud-sunuran sa akin. Ang kaibahan, ako ang kanyang alipin.
Marami ang nagmamahal sa akin. Alam ko sa aking puso at isipan. Minsan nawari ko, ano ang pakiramdam na muling maging malaya? Ang tumakas sa madilim na bilangguang pinamumunuan ng mga bardagol? Isa itong salot, pesteng sa isang iglap ay kaya kang lamunin nang buo. Alam ko, kakayanin ko. At sa tantya ko, hindi pa huli ang lahat. Mahirap, pero hindi imposible.
No comments:
Post a Comment