"Madalas kami dati dito ng nanay mo nung mga bata pa kami. Nakikita mo yung nag-iisang puno dun sa gitna ng bukirin? Lagi naming inaabangan ang paglubog ng araw noon. Walang palya 'yun," pagmamayabang ko.
Maaraw pero sakto lang yung init. Lagpas alas-singko na kasi nang hapon. Iba talaga dito sa probinsya, tahimik anumang oras. Wala masyadong tao, at 'di ka pa maaabala sa tuwing maisipan mong magmuni-muni tungkol sa mga bagay-bagay.
"Nakasakay na po ba kayo sa kalabaw ni inay?" tanong ni Jackie.
"Ay, oo. Lagi nga lang kaming pinapagalitan ng lolo mo kasi para daw kaming bata. Di mo naman kami masisisi kasi nga mga bata pa naman kami noong panahong 'yun!" natatawa kong sagot.
Marahan ang bawat kumpas ng hangin. Nakakahalina ang payapa at banayad na awrang hatid ng parang. Sumasayaw na tila baga nanunuyo ang mga talahib.
"Pero alam mo, noong yumao ang nanay mo, wala na akong ibang inisip kundi ang kapakanan at kasiyahan mo. Nakikita ko kasi siya sa mga mata mo eh."
"Si itay naman, napakama-drama! Oh, papalubog na po pala yung araw! Akyat tayo dun sa puno, dali!" aniya.
Tila bumata ako ng sampung taon nang makipagunahan kay Jackie hanggang sa puno ng mangga. Humahangos pa kami pareho dahil kulang-kulang isang kilometro din ang layo ng puno mula sa kinatatayuan namin kanina. Dahan-dahang nagpaalam ang araw. At kasabay nito, ang mga salitang kailanman ay di maaalis sa aking puso at isipan.
"Sana po ikaw na lang ang tatay ko," sambit niya.
No comments:
Post a Comment