Schizo

Pasado alas-diyes na nang umaga nung magising ako. Nakapapaso ang init na tumatagos sa durungawan. Malamang tinaas nanaman ni nanay yung kurtina na karaniwang nakatakip sa bintana.

Si nanay.

Halos mapatid lahat ng ugat niya kagabi nung nag-away kami. Kibit-balikat lang ako dati sa tuwing sinasabi niya na walang patutunguhan at walang maidudulot na maganda sa buhay ko ang relasyon namin ni Mercy. Marahil nasasabi lang din ito ng nanay dala ng sakit niya. At syempre, pinabulaanan ko na matino at disente pa ding tipo ng babae si Mercy sa kabila ng nakaraan niya. Alam ko sa sarili ko na ako ang makapagpapabago sa lahat ng pananaw niya sa buhay.

Hindi ko matanggap na nagawa ni nanay na paghiwalayin kami. Parang kahapon lang, magkasama pa kaming naghapunan. Di ko akalain na huling beses na pala yun.

Pinilit kong bumangon, uminom ng gamot at sinubukang labanan ang sakit ng katawang dala ng matinding pagod at naubos na lakas dahil sa nangyari kagabi. Masama man ang loob ko, hinanap ko si nanay. Medyo lumamig na rin siguro yung ulo namin pareho dahil sa lumipas na magdamag. Binaybay ko ang makipot na pasilyo papunta sa sala.

"Nay, nasa'n ka?" sambit ko. Walang sumagot. Bagkus, may natanaw akong kutsilyong may dugo sa ibabaw ng mesa. At sa tabi nito, ang asul na panyo ni Mercy. Dali-dali ko siyang tinawagan.

At umalingawngaw sa buong bahay ang ringtone ng cellphone niya.